دشمنان حسین(ع) تمامی قوای خویش را به کار گرفتند تا:

۱ـ تن حسین را

۲ـ نام حسین را

۳ـ اهداف حسین را

از بین ببرند.

آنان در مصافی غم بار، تن حسین و یارانش را آماج شمشیرها، تیرها و نیزها کردند، و در فضایی لبریز از بی غیرتی، نیرنگ، هواپرستی، باطل گستری، حق کشی، به مقصود اول خویش نایل شدند.

برای رسیدن به مقصود دوم خود، تلاش ها و تدبیرهای فراوانی کردند. تمام نیروی خویش را در بد نام کردن حسین و یارانش به کار انداختند و گمان می کردند پس از مدتی نام حسین(ع) برای همیشه فراموش می شود. اما پیروان مکتب سرخ عاشورا، نام حسین را با روزها و شب ها و غم ها و شادی هایشان پیوند زدند و در تمامی آفاق، آن نام بزرگ را زنده نگه داشتند.

مقصود سوم آنان، کشتن اهداف حسین(ع) بود. طاغوت ها و شیطنت پیشگان همه تاریخ کمر بسته اند تا اهداف آسمانی حسین(ع) تحقق نیابد. اهداف حسین (ع) و یارانش چه بود؟ آیا جز اهداف بلند همه انبیاء بود؟ آیا جز بر پا ساختن حق و از میان بردن باطل، اقامه نماز و زکات و زنده کردن دو اصل قرآنی امر به معروف و نهی از منکر و ساختن جامعه قرآنی بر مبنای عدالت و ارزش های الهی و مبارزه برای از بین بردن همه طاغوت های فرهنگی، سیاسی و اقتصادی، مقصود دیگری داشتند؟

از جمله اهداف حسین(ع)، روشن کردن مسیر تاریخ و رسوا کردن چهره و دشمنان و جلوگیری از برنامه خیانت آنان برای ازبین بردن اساس اسلام بود و این اهداف البته محقق شد. اما اهداف بلند دیگری که در پیش گفته شد برای تحقق کامل خویش، چشم به راه مردانی عاشورایی است که پیام حسین(ع) را به گوش همه جهانیان برسانند. پرچم مبارزه با ظالمان و فساد گستران را در همه دنیا به اهتزاز در آورند.

امروز و هر روز دشمنان حسین(ع) اهداف او را نشانه گرفته اند و می کوشند آرمان های او را سر ببرند.

آیا در این مصاف حسین (ع) تنها نیست؟

زارعی:نوشته‌ی ذیل از سوی دوستی که خود را “محمد” معرفی کرده، فرستاده شده است. حساسیت موضوع، نو بودن مضمون نوشته و قابل تامل بودن محتوای آن؛ دلایلی کافی به نظر می‌رسیدند برای انتقال آن از صندوق پیام‌ها به صفحه اول و یادداشت‌ها! بنده در اولین فرصت مطلبی خواهم گذاشت. دوستان عزیز هم لطف کرده نظر مبارکشان را بگذارند!

اصلاحی بر نظام مهریه رایج در جامعه        محمد…

نظریه ای که در ادامه ارایه می شود براساس مطالعه تفسیر نمونه، تفسیر المیزان،تفسیر نور، بیانیه و بروشورهای منتشر شده از سوی دفتر حضرت آیت الله مکارم شیرازی (دام ظله) و برداشت های شخصی بنده حقیر از آیاتی چند از قرآن مجید به منظور ارایه راهکاری در جهت رفع معضلات مربوط به مهریه می باشد.

خواهشمند است مطلب مذکور را مطالعه و از حیث خدای ناکرده تفسیر به رای،بدعت و اشکالات شرعی و قانونی مورد نقد و بررسی قرار دهید.

در صورتی که نکته جدید مفید و قابل استفاده ای به ذهن حقیر خطور نموده است آن را تایید نموده و در صورت امکان به اطلاع مردم و مسئولین برسانید تا شاید مشکلات ازدواج جوانان در رابطه با مهریه اندکی مرتغع شود. باشد که آقا امام زمان از ما راضی شوند!

متاسفانه مساله مهریه امروزه موضوع چالش برانگیزی شده ست که باعث بسیاری جدایی ها،اختلافات , افزایش زندانیان مهریه و از همه ترس و بی رغبتی جوانان به تشکیل خانواده و تبعات بسیار مضر آن شده است.

درحالی که هدف اصلی از وضع مهریه ایجاد یک عامل حلاوت و شیرینی در بدو زندگی زناشویی و یک عامل انگیزاننده و هدیه ای از جانب زن به مرد که باعث می شود زن با دلگرمی بیشتر از خانه پدر جدا و به خانه شوهر برود. از سوی دیگر مهریه باید به نحوی باشد که به عنوان یک ترمز بازدارنده در مقابل مرد نسبت به تمایلات به جدایی و طلاق عمل کند. و با همه اینها در صورت وقوع جدایی نقش یک جبران کننده خسارت برای زن را ایفا کند.

تعبیری که قرآن در مورد چگونگی مهریه در آیه ۴ سوره نسا به کاربرده است((نِحْلَةً)) است که از واژه ((نحل)) به معنای زنبور عسل مشتق شده است. مفسران برخی نِحْلَةً را به معنای ((دین)) و برخی دیگر بخششی که بدون منت انجام شود، گرفته اند.

 سوره نساء :( وَ آتُوا النِّساءَ صَدُقاتِهِنَّ نِحْلَةً … – ۴)

به نظر حقیر شاید بتوان نِحْلَةً را علاوه بر معانی فوق به معنی بخششی که در مورد زنبور عسل عینیت دارد در نظر گرفت. با این نظر می توان برای بخششی که در مورد زنبور عسل عینیت دارد دو جنبه قایل شد:

اول بخششی که زنبور دریافت می کند (مثلا شهدی که زنبور از گل می گیرد)

دوم بخششی که خود زنبور انجام می دهد.(مثلا عسلی که زنبور به انسان می دهد.)

درمورد اول یعنی بخششی که زنبور دریافت می کند. این بخشش از جانب گل و به صورت شهد است. تا زمانی که زنبور در کنار گل قرار دارد از گل به عنوان یک پناهگاه و جایگاه امن بهره مند است بعلاوه گل زنبور را بدون چشمداشتی بدون منت از شهد خود تغذیه می کند. زمانی هم که زنبور از گل جدا می شود با شیرین کامی از گل جدا می شود و مقداری هم از شهد گل بر میگیرد و برای تامین خود به همراه می برد. این شهدی هم که زنبور از گل بر می دارد به حدی نیست که گل از تاب و توان بیافتد و دیگر نتواند تامین کننده زنبور دیگری قرار گیرد.

 در فرض دوم یعنی بخششی که زنبور انجام می دهد. در این حالت هم زنبور بدون منت عسل گوارا را تحویل در اختیار آدمی می گذارد در عین حال باید برای خود زنبور هم مقداری عسل جهت تامین نیاز خودش باقی بماند تا از بین نرود.

در هر حال شاید قرآن از مردان می خواهد مهریه زنان را مانند بخششی که در مورد زنبور وجود دارد به خود زنان اهدا کنند.

حال اینکه میزان مهریه چگونه باشد اخیرا نظریه جالبی از حضرت آیت الله مکارم مطالعه نمودم که بر اساس آن پیشنهاد شده بود مهریه می تواند درصدی از کل دارای مرد قرار داده شود. بسته به توافق مثلا ۱۰،۲۰،۳۰، … درصد.

در مورد یک فرد جوانی که تازه در آستانه ازدواج قرار گرفته و هنوز بضاعت آن چنانی ندارد و البته شاید ۹۵ درصد جوانانی که در آستانه ازدواج قرار می گیرند در چنین حالتی قرار داشته باشند. با توجه به پیشنهاد این مرجع عالیقدر و با توجه به آیاتی که در باب سهم الارث زن و مرد (سوره نساء: یُوصیکُمُ اللَّهُ فی‏ أَوْلادِکُمْ لِلذَّکَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَیَیْنِ … -۱۱) میزان ارث بری مرد دو برابر زن ذکر شده است. شاید خوبتر باشد در مورد جوانان این چنینی هم چنین نسبتی رعایت شود. یعنی اگر بنا شد کسری از کل دارایی مرد به عنوان مهریه زن قرار گیرد خوب است یک ثلث مهریه عندالمطالبه زن باشد و دو ثلث برای مرد باقی بماند.

دلیل عادلانه بودن این مسئله:

اگر خدای ناکرده این زن و مرد از هم جدا شوند برای هر یک دو حالت ممکن است:

۱-زن ازدواج مجدد نکند: در این صورت یک ثلث دارایی که به عنوان مهریه دریافت کرده تا حدی تامین زندگیش را بکند.

۲- زن ازدواج مجدد بکند: در این صورت مخارجش بر عده شوهر جدید بوده و یک ثلث بدست آمده برایش ذخیره می ماند.

۱-مرد ازدواج مجدد بکند:در این حالت دو ثلث دارایی که برایش مانده صرف تامین خودش و همسر جدیدش می شود.

۲-مرد ازدواج مجدد نکند: در این حالت یک ثلث دارایی اش برایش ذخیره می شود.

نکته دیگری که در باب مهریه شایان توجه است ماجرای ازدواج حضرت موسی (ع) است با دختر حضرت شعیب (ع). این دو با هم قرار گذاشتند چون موسی چیزی نداشت در عوض به عنوان مهریه باید ۸ سال کار می کرد و در صورت تمایل و بطور اختیاری ۲ سال هم بیشتر از این مدت بماند و کار کند. نکته جالب این است که حضرت موسی (ع) این دو سال اضافه اختیاری را علاوه بر آن ۸ سال در بدو امر نه کاملا پذیرفت و نه کاملا رد کرد بلکه تصمیم گیری را به آینده و با شرایط و استطاعت آینده اش موکول کرد و به شعیب (ع) گفت هریک از این دو مدت را بپذیرم به من ستمی نشده است.

(سوره قصص: قالَ ذلِکَ بَیْنی‏ وَ بَیْنَکَ أَیَّمَا الْأَجَلَیْنِ قَضَیْتُ فَلا عُدْوانَ عَلَیَّ وَ اللَّهُ عَلى‏ ما نَقُولُ وَکیلٌ – ۲۸)

به عقیده حقیر شاید از این آیه بتوان برداشت کرد که بر خلاف نظراتی که الان رایج است که عده ای می گویند مهریه عندالمطالبه باشد و برخی دیگر می گویند عند الاستطاعه باشد راهی که قرآن پیشنهاد می دهد شاید این باشد که هم عندالاستطاعه و هم عندالمطالبه.

به عبارت بهتر بخشی از مهریه به صورت اختیاری عندالاستطاعه باشد و بخشی الزاما عندالمطالبه باشد.

به عنوان یک مثال که شاید نمونه قابل پیاده سازی و خوبی برای جوانان امروز با بضاعت کم مالی در بدو زندگی باشد:

• مرد اخلاقا تعهد کند مثلا ۱۴ سکه طلا به صورت عندالاستطاعه به عنوان مهریه و در قالب هدیه به مناسبت های مختلف به همسرش اهدا کند.

• در عین حال قانونا و شرعا ملزم باشد مثلا ثلث کل دارایی خود را به صورت عندالمطالبه به زن واگذار کند.

مزایای یک چنین مهریه ای:

در این جا چیزی که مرد اخلاقا تعهد کرده به صورت عندالاستطاعه به مناسبت های مختلف و چه بهتر که در سالهای اول زندگی به زن اهدا کند(مثلا ۱۴ سکه طلا ). چون اختیاری است و در توان و استطاعت مرد وضع شده است مرد با کمال رغبت و میل به همسرش هدیه می کند. این کار محبت بسیاری را نسبت به هم در دل هر دوی آنها ایجاد می کند و باعث دلگرمی هرچه بیشتر زن برای شروع و ادامه زندگی می شود. در این جا این بخشش مرد مصداق شهدی می شود که گل بدون منت به زنبور می بخشد. (طبق برداشتی که از آیه ۴ سوره نسا و آیه ۲۸ سوره قصص و همچنین بعد اختیاری مهریه که توسط شعیب (ع) به موسی(ع) داده شد تا بین دو مدت زمان ۸ یا ۱۰ سال کار یکی را به دلخواه بر گزیند نیز لحاظ شده است.)

بخش عندالمطالبه مهریه یعنی ثلث کل دارایی مرد که به قانونا موظف به پرداخت آن شده است نقش یک عامل بازدارنده و جلوگیرنده برای تمایل احتمالی مرد برای طلاق بدون عذر همسر است. این بخش مهریه علاوه بر نقش بازدارنده نقش مشوقی را ایفا می کند که زن را برای ادامه زندگی با شوهر ترغیب می کند زیرا دارایی مرد معمولا دائما در طول زندگی افزایش می یابد و طبیعتا چون بهره زن در ثلث دارایی مرد قانونا تضمین شده است زن انگیزه ای برای مطالبه فوری مهریه ندارد. چه بسا پس از گذشت سالیانی چند از زندگی مشترک تفاهم و عشق میان زن و شوهر آنچنان شود که این مسایل اصلا زمینه مطرح شدن نداشته باشد و اگر هم خدای ناکرده جدایی پیش آید و زن مهریه را طلب کند مرد موظف است مهریه را به او بدهد و این مهریه می تواند زن را تا حدی تامین کند.

مقایسه بین مهریه پیشنهادی و مهریه های رایج کنونی در جامعه:

آمار و آنچه به واقع دیده می شود مهریه های رایج کنونی در جامعه باعث اختلافات فراوان و ایجاد بذر های دشمنی در همان جلسات اول خواستگاری می شود و چه بسیار دختران و پسران هم کفوی که به سبب همین اختلافات از ازدواج باز مانده اند.

مهریه های رایج چند صد سکه ای و چند هزار سکه ای به هیچ وجه نقش بازدارنده از طلاق را دارد و در مواردی مشوق افراد سودجو برای سو استفاده از مردان است.

مهریه های رایج چند صد سکه ای به هیچ عنوان شیرینی را در کام زن و شوهر ایجاد نمیکند چه بسا به خاطر استرس و فشارهایی را به خاطر دینی که بر عهده مرد آمده او را وادار کند زن را آن قدر تحت فشار و اذیت قرار دهد تا مهریه اش را بخشد که نمونه هایی از این دست هم کم نیست. برخلاف مهریه ای که با الگو گیری از آیات قرآن معرفی شد که می توان درک کرد چقدر تاثیرات مثبت و محبت انگیز را در زندگی زن و شوهر می توانست داشته باشد.

مهریه های چند صد سکه ای حقیقت خارجی ندارد یعنی اگر به یک جوان کم بضاعت که نیاز به ازدواج دارد مهریه ای چند صد سکه ای و به صورت عندالمطالبه تحمیل شود او به هیچ عنوان در صورت مطالبه زن توانایی پرداخت آن را نخواهد داشت و عاقبت کار او مشخص است. در حالی که اگر مثلا مهریه کسری از دارایی او مثلا ثلث دارایی باشد این دارایی هر مقدار که باشد بسته به شغل و موقعیت او چه دارایی او چندین میلیارد تومان باشد و چه چند صد هزار تومان به هر حال عینیت واقعی دارد و ضمانت پرداخت دارد.

تاریخ رهایی وشکوفایی انسان هیچ‌گاه بعثت را فراموش نمی‌کند. بعثت تجلی بزرگ‌ترین مصاف‌ها با جهل و جور و پوچی و پلیدی است. آن گاه که انسان، گرفتار بت‌ها وبت سازان باشد؛ تزویر، همه‌ی افق‌ها را تیره و تار سازد؛ ارزش‌های انسانی به فراموشی سپرده شود؛ طاغوت‌های اقتصادی، فرهنگی وسیاسی، ظلم را بر تمام مناسبات جامعه حاکم سازند و به جای قانون خدا و ارزش‌های الهی، قانون های ساختگی طواغیت و ارزش‌هایی که تأمین کننده منافع آنان باشد در بستر زندگی مردم جاری باشد؛ از این جاهلیت پوچ‌کننده و تباهی‌آفرین، چه نجات‌دهنده ای هست جز پیام‌آور خدا و قانون خدا و ارزش‌های الهی؟

جاهلیت زمانی گمشده در تاریخ نیست. جاهلیت یک مشخصه‌ی فرهنگی منحط و انحطاط آفرین است در هر مقطع زمانی که باشد!

شاخصه‌های جاهلیت چبست؟ ۱ – بریدن از وحی الهی، خود را از علم خدا – که در وحی او تجلی نموده است – بی‌نیاز قلمداد کردن و در نتیجه در جهل و بی‌خبری غوطه خوردن ۲ - قانون خدا را نخواستن و گرفتار قانون های بشر‌ساخته شدن؛ علی‌رغم همه ضعف‌ها و ناآگاهی‌ها و محدودیت‌های بشری! ۳- نشناختن انسان و او را در عرض حیوان‌ قرار دادن و به زندگی حیوانی برای او قانع بودن و به هواهای نفسانی، غرائز حیوانی، بعد شهوانی و خواسته‌های حقیر او اصالت دادن. این است جاهلیت؛ در هر کجا و هر زمان!

امروزه آنان که تصمیم گرفته‌اند پیام بعثت را دریابند و عزم خویش جزم کرده‌اند که از فرهنگ جاهلیت فاصله بگیرند و با دقت و تأمل در بینات الهی در صدد برآمده اند تا مصداق‌های امروزین فرهنگ جاهلی را به‌خوبی بشناسند؛ به‌روشنی تمدن مادی غرب را – علی‌رغم پیشرفت‌های‌ظاهری و جاذبه‌های مادی و چشم پرکن- مصداق همان فرهنگ جاهلی می‌دانند.

برخی البته تاب شنیدن این گونه سخنان را ندارند؛ سخت شگفت‌زده می‌شوند و به انکار می‌آیند و غالبا پیشرفت‌های ظاهری و تولیدات صنعتی و آسمان‌خراش ها و سیستم‌های مدیریتی کارآمدِ مغربیان را پیش چشم می‌آورند و آرزوی این که مشرقیان نیز روزی به آن افق عالی! برسند، به حسرت دل‌هایشان بدل شده است.

اما به‌رغم آن چه، این مدعیان می‌گویند؛ وقتی زندگی پوچ و بی‌هدف شد، فرقی نمی‌کند که آدمی با چه دستاوردهای مادی پیشرفته‌ای، پوچ زندگی کند؟ و اگر تباهی و ستم حاکم شد چه تفاوتی دارد که با چه ابزارهای نویی این تباهی و ستم اتفاق بیفتد؟

وقتی قرار است دار و ندار آدمی حتی فرمول‌ها و نظریه‌پردازی‌هایش همه خرج حیوانیت او شود، دیگر چه فرق می کند که دار و ندارد او چیست، چه فرمول‌هایی به دست آورده و چه نظریه‌هایی پرداخته است؟

اگر قرار باشد انسان‌ها هم‌نوعان خود را بکشند و از حق حیات محروم کنند، چه بهتر که ابزاری کهنه و فرسوده داشته باشند تا ابزاری نو و کار آمد!

در بستر دوری از هدایت الهی و تعالیم انبیاء هرچه ابزارهای انسان پیشرفته‌تر باشند، هم خود را و هم دیگران را به انحطاطی افزون‌تر و دردناک‌تر خواهند کشاند؛ ازین رو ست که شاید هیچ‌گاه در تاریخ جاهلیت، جاهلیتی به تاریکی و هول انگیزی جاهلیت روزگار ما نبوده است!

اینک ظلمات این جاهلیت نو را باید به انتظار بعثتی نو بود؛ بعثتی که به انسان حیات ببخشد و او را از جهل و جور و بت‌ها و بت‌سازان و تزویر‌ها و طاغوت‌ها رها سازد!

انتظار آخر الزمانی شیعه، ترکیبی است از اعتراض و تدبیر؛ اعتراض به همین ظلمت‌ها وجاهلیت‌ها، و تدبیر و آماده سازی برای حاکمیت فرهنگ خدا و ارزش‌های الهی. باید آماده بود تا پس از تجلی دوباره‌ی بعثت، پیام‌آور ارزش‌های الهی را به سنگ خود نیازاریم، دشنامش ندهیم و تشنه خونش نباشیم! پس آماده باید بود! بت ها را از دل ودیده برون باید ریخت! به این جاهلیت دل‌ربای مدرن کافر باید شد! چشم به راه باید بود؛ که این جاهلیت دوباره را، بعثتی دوباره باید!

در فرهنگ اهل بیت علیهم السّلام بر رعایت ادب در تمام شئون زندگی تاکید شده است. نماز افزون بر احکام، آدابی هم دارد. در ماه مبارک رمضان، بندگان صالح افزون بر احکام روزه، آداب شب و روز این ماه را هم رعایت می کنند. هم چنان که غذا خوردن، مسافرت، ازدواج، کسب و کار و… آدابی دارند، دعا و زیارت و… هم آدابی دارند که مراعات آن ها توفیقات و برکات الهی را دو چندان می کند. در این نوشتار مختصر برآنیم تا در قالب تذکّر نکاتی چند، زائران خداجوی اماکن متبرّکه شهر مقدّس قم با آداب اسلامی این سفر معنوی، آشنایی بیشتری حاصل کنند.

سفر زیارتی شهر قم و آداب معنوی

۱- سزاوار است آداب مسافرت از قبیل غسل کردن قبل از شروع سفر، دادن صدقه، به همراه داشتن تربت سیّد‌الشهدا – علیه السّلام – دعاهای هنگام سفر و… در سفر به شهر مقدّس قم مراعات گردد. (درباره آداب سفر و آداب زیارت به حلیه المتّقین و مفاتیح الجنان رجوع شود.) ۲- از آنجا که نیّت، رکن اساسی عمل است، بجاست از آغازین لحظه های حرکت قصد تقرّب الهی کرده، با نیّت خالص رهسپار حریم پر فیض اهل بیت علیهم السّلام شویم. ۳

- یاد خداوند در همه حال نیکوست ودر هنگام مسافرت، خصوصاََ سفر زیارتی اهمیّت ویژه ای پیدا می کند.

۴- اعمال شایسته از جمله زیارت ودعا بدون مراعات تقوی مورد قبول درگاه ربوبی قرار نمی گیرد. شایسته است در طول مسافرت مراقبت بیشتری در انجام واجبات و ترک محرمّات داشته باشیم.

۵- نماز اوّل وقت – به فرموده اهل بیت علیهم السّلام – علامت شیعیان است. سزاوار است توجّه به اوقات نماز وبرنامه ریزی برای بهره بردن از نماز اوّل وقت فراموش نشود. زیبنده نیست که زائری در هنگام فضیلت نماز مشغول خرید باشد و برای ساعات حضور در حرم و مسجد ساعات دیگری در نظر گرفته باشد.

۶- هنگام برگزاری نماز جماعت، به جمع نماز گزاران بپیوندیم تا از فضیلت نماز جماعت بی بهره نمانیم.

۷- در اماکن متبرّکه از فرصت استفاده کرده با توبه و استغفار از گناهان، گامی در راه رشد و تعالی روحی و معنوی برداریم. ۸- سزاوار است بانوان محترم با مراعات حجاب اسلامی، حریم مقدّس اهل بیت علیهم السّلام را پاس بدارند و از هر گونه پوشش و رفتار نامناسب خودداری کنند. ۹- بایسته است در هنگام حضور در اماکن متبرّکه حقوق برادران و خواهران ایمانی خود را مراعات کنیم. سزاوار نیست زائر به بهانه بهره معنوی بیشتر یا تبرّک جستن به ضریح مطهّر و نماز خواندن در قسمت خاصّی از مسجد بر سایرین فشار بیاورد یا اذیّتی را متوجّه دیگران سازد. ۱۰- بجاست از هر گونه حرکتی که باعث به هم خوردن حال توجّه و حضور قلب دیگران و پراکندگی حواس آنان می شود، از جمله فریاد زدن با صدای بلند، باز گذاشتن صدای زنگ موبایل… پرهیز کنیم. ۱۱

- حرمت حرم و مسجد اقتضا می کند از گفتگوی بی فایده بخصوص اگر به حال معنوی اطرافیان صدمه بزند پرهیز کنیم.

۱۲- شایسته است در مسیر زیارت با آرامش و وقار و با خضوع و خشوع گام برداریم و از التفات به اطراف بپرهیزیم.

۱۳- یکی از با فضیلت ترین اعمال، استفاده از بیانات علمی سخنرانان و دانشمندان است که با تبیین فرهنگ قرآن و اهل بیت علیهم السّلام مومنین را با وظایفشان آشنا می کنند. سزاوار است در این سفر زیارتی حتّی الامکان با شرکت در این جلسات، تحفه معنوی ارزشمندی از این سفر به ارمغان ببریم.

۱۴- لازم است با خادمان حرم مطهّر حضرت معصومه سلام الله علیها و مسجد مقدّس جمکران در نظم بخشیدن به امور و حفظ فضای معنوی این اماکن متبرّکه همکاری های لازم را انجام دهیم.

۱۵- از پرداختن به اعمال و زیارت های اختراعی که سند معتبر ندارند و مورد تایید عالما و کارشناسان مسایل دینی نیستند پرهیز کنیم. ۱۶- در هنگام دعا، فرج امام زمان (عج) و حاجات مومنین را از یاد نبریم.دعا برای فرج مولا و دعا برای مومنین زمینه استجابت دعا و برآورده شدن حاجات است.

۱۷- بدانیم با این سفر زیارتی و با حضور در مسجد مقدّس جمکران و حرم کریمه معصومه سلام الله علیها با خداوند و اهلبیت عصمت و طهارت علیهم السّلام بویژه حضرت صاحب الامر (عج) عهدی دوباره بسته ایم بکوشیم بر این عهد ثابت قدم باشیم.

روزگاری پیش در مدینه، مردم جلوی خانه علی (ع) ازدحام شور انگیزی آفریده بودند، از شدت فراوانی کسان، دو سوی ردای امام پاره شد و چیزی نمانده بود که دو فرزند امام زیر دست و پا له شوند. آن روز کسانی امیدوارانه آمده بودند برای آن که خلافت را به علی (ع) برگردانند تا حضور دوباره دین را در صحنه نظاره کنند؛ تا دوباره عطر ایمان فضای جامعه را پر سازد؛ پس از سال ها دوباره مدیریت الهی بر جامعه حاکم گردد؛ تا دوباره کتاب خدا محور قرار گیرد؛ تا ستم خانه نشین گردد و عدالت سکه رایج روزگاران شود.

آن روز کشتی حق خواهی بعد از سال ها سر گردانی در دریای طوفانی انتظار به ساحل رسید. آن روز اگر من و تو نیز بودیم چه امیدها که در دلهامان زنده نمــــــی شد و چه شورها که پدید نمی آمد و چه آرزوها که بر درخت اندیشه هامان شکوفه نمی کرد.

اما روزهایی بیشتر از حکومـــــــــت الهی علی نگذشته بود که پیمان شکنانی سوار بر مرکب خود خواهی و جاه طلبی، نابخردان و هواپرستانی را در زیر پرچم فتنه گرد آوردند و تمام تلاش های علی (ع) را برای آغاز نگشتن جنگ، بی پاسخ گذاشتند.

و این چنین بود که میان اهل قبله جنگی خونین شعله ور گشت، مرد صلح و عدالت با دلی پر خون گریست و همگان دیدندکه آرمان های الهی علی (ع) بدون دشمن نیست؛ حتی در میان همان ها که همین آرمان ها را شعار خویش ساخته بودند.

چقدر زود شیرینی روزهای آغازین خلافت علی (ع) به تلخی گرایید. شاخ فتنه این بار از شام سر برآورده است. حق ستیزان با شمشیرهایی تیز به صفین آمدند تا رویاروی علی بایستند و آرمان های او را به خاک و خون بکشند. اینان در بساط نفاق خویش، قرآن نیز آورده اند و از شمشیر تیز جهالت مردم، امیدِخانه نشین کردن علی (ع) را دارند و این گونه است که فتنه حکمیت شکل می گیرد و تا بیغوله های نهروان امتداد می یابد. همین روزهاست که جمعی از منتظران دیروز حکومت علی (ع)، بر او خرده می گیرند، جمعی دیگر از همینان حق خواهی و تقوای علی (ع) را بی سیاستی می خوانند.

و جماعتی دیگر نیز عَلَم شیطانی فتنه ای کور را برافراشته اند و گرداگرد آن، با امید از بین بردن علی (ع) شمشیرهای خود را تیز و تیزتر می کنند و تنها جماعتی اندکند که شریک غربت غریب علی (ع) باقی مانده اند و بر بیعت خویش تا پای جان ایستاده اند.

… سرانجام شمشیری زهر آلود از نیام فتنه بیرون آمد و عدالت را به خون کشید. و باز هم فرهنگ آسمانی امامت، در هجوم فتنه ها، پیمان شکنی ها، حق ستیزی ها و جهالت پیشگی های دین سوز.

ماجرای علی (ع) از روز بیعت تا سپیده دم شهادت، نشان داد که نه هر مدعی «انتظار» صادق است؛ و نه بسیاری کسان که شعار حق خواهی می دهند و آرمان های الهی را فریاد می کنند و انتظار تحقق ان آرمان ها را وظیفه همگان می دانند، چون روزگار تحقق آن آرمان ها فرا رسد، توان تحمل آن را دارند! اینان یا در دستان نفس اسیرند یا در دام جهالت گرفتار….

کسی هست که نشانی خانه مهدی (عج) را به ما بدهد. اما بدان شرط که چون در میان امواج خروشان انسان ها، خانه اش را چون حلقه ای در برگرفتیم و شور آفریدیم و فریاد بیعت سر دادیم، دیگر روز از ناکثین، قاسطین و یا مارقین نباشیم.

به پیروی از ائمه و به نیت پدر و مادرمان زکات فطره بدهیم

تهران – یک استاد حوزه با استناد به روایات و تعالیم دینی گفت: به پیروی از ائمه معصومین(ع) و به منظور قدرشناسی از پدر و مادر، از طرف آنها نیز زکات فطره پرداخت کنیم.
حجت الاسلام ‘محمد مهدی زارعی گلپایگانی’ استاد حوزه علمیه اصفهان روز جمعه به خبرنگار معارف ایرنا گفت: از امام صادق (ع) روایت شده که امام حسن و امام حسین (ع) بعد از شهادت پدرشان امیرالمومنین (ع)، هر سال از طرف ایشان زکات فطره می پرداختند و امام سجاد (ع) نیز تا پایان عمر خود از جانب سیدالشهدا زکات فطره می دادند.

وی اضافه کرد: امام صادق (ع) در ادامه فرمودند که من هم از جانب پدرم امام باقر (ع) زکات فطره پرداخت می کنم. این علاقه ، دستور الهی است و ما را تشویق می کند تا برای قدر شناسی و نیکی به پدر و مادر به نیت آنها نیز زکات فطره پرداخت کنیم.

حجت الاسلام ‘محمد مهدی زارعی گلپایگانی’ روز سه شنبه به مناسبت سالروز وفات علامه محمدباقر مجلسی به خبرنگار معارف ایرنا گفت: علامه مجلسی از چهار سالگی تحت تربیت پدر خود یعنی ‘محمد تقی مجلسی’ بود و نقل می کند که از چهار سالگی در مسجد نماز شب می خواندم و بچه ها را با آیات و روایاتی که پدرم یادم داده بود موعظه می کردم. استاد حوزه علمیه اصفهان افزود: مرحوم مجلسی اولین اجازه نقل حدیث خود را در سن ۱۴ سالگی اخذ کرد. ایشان، یک شخصیت بسیار بزرگ و نویسنده بزرگترین دائره المعارف حدیثی، اخلاقی، تاریخی، علمی و تفسیری شیعه است به گونه ای که ‘ملامحسن فیض کاشانی’ در اجازه ای که برای ایشان می نویسد، از وی تعبیر ‘جامع علوم عقلی و نقلی’ می کند.

الآن ماه شعبان متأسفانه دارد تمام مى‌شود. ماه شعبان، ماه دعا و ماه عبادت است. در همین صلواتى که در مفاتیح مقرر است: «الّذى کان رسول الله (صلّى‌الله علیه‌وآله) یدأب فى صیامه و قیامه فى لیالیه و ایّامه بخوعا لک فى اکرامه واعظامه الى محلّ حمامه»؛ پیغمبر تا دم مرگ، تا آخر عمر، ماه شعبان را بزرگ مى‌داشت و در مقابل ماه شعبان خضوع مى‌کرد و عادت داده بود خودش را به صیام و قیام در ماه شعبان. در دنباله این صلوات هست که: «اللّهم فاعنّا على الاستنان بسنّته فیه»؛ از خدا مى‌خواهد که ما را هم موفق بدار که همان سنت پیغمبر را در ماه شعبان رعایت کنیم. این ماه شعبان – حتماً مى‌دانید دیگر – دالان و دهلیز ماه رمضان است. ماه رمضان تالار ضیافت الهى است؛ یک تالار عظیم که اگر کسى وارد آن تالار شد و به خود فرصت داد و همت کرد که از آنچه در آن‌جا خداى متعال آماده کرده، به خودش بهره‌ای برساند، بهره فراوانى خواهد برد که آن بهره در ماه شوال و ماه‌هاى دیگرِ سال نیست؛ فقط مخصوص ماه رمضان است. انواع و اقسام ضیافتهاى الهى: رحمت الهى، عزت الهى، توفیق الهى، قرب الهى، استغناى ناشى از تفضل الهى، رزق مادى، رزق معنوى، همه در ماه رمضان است؛ اینها را سر سفره ماه رمضان گذاشته‌اند. بعضى‌ها مى‌آیند و به این سفره نگاه نمى‌کنند و از وسط این سفره و اشیای آن عبور مى‌کنند و مى‌روند و هیچى هم گیرشان نمى‌آید؛ بعضى‌ها یک چیز مختصرى برمى‌دارند؛ یک روزه‏ا‌ی مى‌گیریم ما؛ یک مختصرکى، یک چیزى؛ اما بعضى‌ها نه، حسابى مى‌نشینند سر این سفره و از رحمت الهى کیسه خودشان را پُر مى‌کنند؛ عزت مى‌خواهند، دنیا مى‌خواهند، آخرت مى‌خواهند؛ رفع گرفتارى مى‌خواهند، گشایش در زندگى مى‌خواهند، استغناى طبع مى‌خواهند، صفات و خُلق حسنه مى‌خواهند؛ هرچه مى‌خواهند، براى خودشان و براى دیگران برمى‌دارند.

براى این‌که انسان بتواند وقتى وارد این تالار شد، چشمش باز باشد، غافل نشود، دچار گیجى و گولى نشود که سرش را بیندازد پایین و از این در وارد شود و از آن در بیرون برود؛ نگاهى به دوروبر کند واستفاده‎ای ببرد و براى این‌که این آمادگى در من و شما پیدا شود، این ماه رجب و شعبان را قرار داده‌اند؛ رجب یک‌جور، شعبان یک‌جور دیگر. رجب، بیشتر ماه نماز است؛ شعبان، بیشتر ماه دعا و روزه است؛ این مناجات شعبانیه را ببینید. من یک وقتى از امام (رضوان‌الله‌علیه) پرسیدم در این دعاهاى مأثورى که وجود دارد، شما کدام دعا را بیشتر از همه خوشتان مى‌آید و دوست دارید. فرمودند: دعاى کمیل و مناجات شعبانیه. اتفاقاً هر دو دعا هم مال ماه شعبان است؛ دعاى کمیل که مى‌دانید اصلاً ورود اصلى‌اش مال شب نیمه شعبان است، مناجات شعبانیه هم که از ائمه نقل شده، متعلق به ماه شعبان است. لحن این دو دعا به هم نزدیک است؛ هر دو عاشقانه است. در مناجات شعبانیه: «و ان ادخلتنى النّار اعملت اهلها انّى احبّک»؛ جهنم هم که من را ببرى، فریاد مى‌کشم تو را دوست دارم. و در دعاى کمیل: «لان ترکتنى ناطقا لاضجّن الیک بین اهلها ضجیج الاملین و لاصرخنّ الیک صراخ المستصرخین و لابکینّ بکاء الفاقدین»؛ اگر به من در جهنم اجازه بدهى و نطق را از من نگیرى، فریاد مى‌کشم؛ فریادِ امیدواران، فریادِ دلدادگان و فریادِ دلباختگان را.

باید با اینها مأنوس بشویم و قدرى دلمان را نرم کنیم. این دل چیز عجیبى است؛ گاهى اوقات به وسیله‌اى که انسان را به اوج آسمانها و اوج معنویت مى‌برد، تبدیل مى‌شود؛ گاهى هم به‏عکس، به سنگ سنگینى تبدیل مى‌شود که بسته شده به پاى انسان و انسان را تا اعماق آب، تا اعماق دره فرو مى‌برد؛ غرق مى‌کند؛ پدر انسان را درمى‌آورد. اگر دل را به پول و به شهوت جنسى و به مقام و به این چیزها دادید، این همان سنگ سنگین است؛ دل دیگر نیست. در آن صورت:

ده بود آن، نه دل که اندر وى

گاو و خر بینى و ضیاع و عقار

آن دلى که انسان در آن عشق اتومبیل فلان‌جور دارد، آن دل نیست، گاراژ است! بنگاه معاملاتى است! آن دلى که همه‌اش در آن میل جنسى موج مى‌زند، دیگر دل نیست، آن عشرتخانه است. شاعر، آن زمان که ضیاع و عقار و زمین و ملک و گاو و خر در زندگى نقش داشته، از اینها نام برده و مى‌گوید دلى که اینها در آن باشد، آن‌جا طویله است! ده است! دل، نیست؛ دل جاى خداست؛ جاى نور است.

منبع: khamenei.ir

ارزش روزه ماه رجب

 از حضرت موسى بن جعفر(علیهماالسلام) روایت شده است که: هر کس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، آتش جهنم یک سال، از او دور شود و هر کس سه روز از آن را روزه بگیرد بهشت بر او واجب می گردد. و همچنین فرمود که: رجب نام نهرى است در بهشت که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین‏تر است. هر کس یک روز از رجب را روزه بگیرد البته از آن نهر بیاشامد.

ابن بابویه از سالم روایت کرده است که گفت: در اواخر ماه رجب که چند روز از آن مانده بود، خدمت امام صادق(علیه السلام)رسیدم. وقتی نظر مبارک آن حضرت بر من افتاد فرمود که آیا در این ماه روزه گرفته‏اى؟ گفتم نه والله اى فرزند رسول خدا. فرمود که آنقدر ثواب از تو فوت شده است که قدر آن را به غیر از خدا کسى نمى‏داند به درستى که این ماهى است که خدا آن را بر ماه‌هاى دیگر فضیلت داده و حرمت آن را عظیم نموده و گرامی داشتن روزه دار را در این ماه بر خود واجب گردانیده است. پس گفتم یابن رسول الله اگر در باقیمانده این ماه روزه بدارم آیا به بعضى از ثواب روزه‏داران آن نائل مى‏گردم؟ فرمود: اى سالم هر کس یک روز از آخر این ماه را روزه بدارد خدا او را ایمن گرداند از شدت سکرات مرگ و از هول بعد از مرگ و از عذاب قبر و هر کس دو روز از آخر این ماه را روزه بگیرد از صراط به آسانى بگذرد و هر کس سه روز از آخر این ماه را روزه بگیرد ایمن گردد از ترس بزرگ روز قیامت و از شدت‌ها و هول‌هاى آن روز و برات بیزارى از آتش جهنم به او عطا کنند.

اگر نتوانست روزه بگیرد

 براى روزه ماه رجب فضیلت بسیار وارد شده است و روایت شده که اگر شخصی قادر بر آن نباشد هر روز صد مرتبه این تسبیحات را بخواند تا ثواب روزه آن را دریابد: سُبْحَانَ الْإِلَهِ الْجَلِیلِ سُبْحَانَ مَنْ لا یَنْبَغِى التَّسْبِیحُ إِلا لَهُ سُبْحَانَ الْأَعَزِّ الْأَکْرَمِ سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزََّ وَ هُوَ لَهُ أَهْلٌ .

 اعمال مشترک ماه مبارک رجب

اینها اعمالی است که انجام دادن آنها متعلق به همه ماه است و اختصاصى به روز معینی ندارد و آن چند مورد است :

 ۱- در تمام ایام ماه رجب دعای ذیل را که روایت شده امام زین العابدین(علیه السلام) در حجر در غره خواندند، خوانده شود: “یَا مَنْ یَمْلِکُ حَوَائِجَ السَّائِلِینَ وَ یَعْلَمُ ضَمِیرَ الصَّامِتِینَ لِکُلِّ مَسْأَلَةٍ مِنْکَ سَمْعٌ حَاضِرٌ وَ جَوَابٌ عَتِیدٌ اللَّهُمَّ وَ مَوَاعِیدُکَ الصَّادِقَةُ وَ أَیَادِیکَ الْفَاضِلَةُ وَ رَحْمَتُکَ الْوَاسِعَةُ فَأَسْأَلُکَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَقْضِىَ حَوَائِجِى لِلدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ إِنَّکَ عَلَى کُلِّ شَىْ‏ءٍ قَدِیرٌ .”

۲- دعایی را که از امام صادق(علیه السلام) روایت شده، خوانده شود: «خَابَ الْوَافِدُونَ عَلَى غَیْرِکَ وَ خَسِرَ الْمُتَعَرِّضُونَ إِلا لَکَ وَ ضَاعَ الْمُلِمُّونَ إِلا بِکَ وَ أَجْدَبَ الْمُنْتَجِعُونَ إِلا مَنِ انْتَجَعَ فَضْلَکَ بَابُکَ مَفْتُوحٌ لِلرَّاغِبِینَ وَ خَیْرُکَ مَبْذُولٌ لِلطَّالِبِینَ وَ فَضْلُکَ مُبَاحٌ لِلسَّائِلِینَ وَ نَیْلُکَ مُتَاحٌ لِلْآمِلِینَ وَ رِزْقُکَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصَاکَ وَ حِلْمُکَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ نَاوَاکَ عَادَتُکَ الْإِحْسَانُ إِلَى الْمُسِیئِینَ وَ سَبِیلُکَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْمُعْتَدِینَ اللَّهُمَّ فَاهْدِنِى هُدَى الْمُهْتَدِینَ وَ ارْزُقْنِى اجْتِهَادَ الْمُجْتَهِدِینَ وَلا تَجْعَلْنِى مِنَ الْغَافِلِینَ الْمُبْعَدِینَ وَ اغْفِرْ لِى یَوْمَ الدِّینِ .»

۳- از امام صادق (علیه السلام) روایت شده که در ماه رجب این خوانده شود: «اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُکَ صَبْرَ الشَّاکِرِینَ لَکَ وَ عَمَلَ الْخَائِفِینَ مِنْکَ وَ یَقِینَ الْعَابِدِینَ لَکَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْعَلِىُّ الْعَظِیمُ وَ أَنَا عَبْدُکَ الْبَائِسُ الْفَقِیرُ أَنْتَ الْغَنِىُّ الْحَمِیدُ وَ أَنَا الْعَبْدُ الذَّلِیلُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ امْنُنْ بِغِنَاکَ عَلَى فَقْرِى وَ بِحِلْمِکَ عَلَى جَهْلِى وَ بِقُوَّتِکَ عَلَى ضَعْفِى یَا قَوِىُّ یَا عَزِیزُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الْأَوْصِیَاءِ الْمَرْضِیِّینَ وَ اکْفِنِى مَا أَهَمَّنِى مِنْ أَمْرِ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.» قابل توجه است که ادعیه دیگری نیز برای این ماه عزیز ذکر شده است که می‌توانید به مفاتیح الجنان مبحث اعمال ماه رجب رجوع نمایید .

 ۴- از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) روایت شده که: هر کس در ماه رجب صد مرتبه بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِى لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَحْدَهُ لا شَرِیکَ لَهُ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ» و آن را به صدقه ختم فرماید حق تعالى براى او به رحمت و مغفرت و کسى که چهار صد مرتبه بگوید بنویسد براى او اجر صد شهید عطا فرماید.

۵- از نبی مکرم اسلام روایت است: کسى که در ماه رجب هزار مرتبه “لا إِلَهَ إِلا اللهُ” بگوید خداوند عز و جل براى او صد هزار حسنه عطا کند و براى او صد شهر در بهشت بنا فرماید .

 ۶- روایت است کسى که در رجب در صبح هفتاد مرتبه و در شب نیز هفتاد مرتبه بگوید: “أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ” و پس از اتمام ذکر، دست‌ها را بلند کند و بگوید: “اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِى وَ تُبْ عَلَىَّ” اگر در ماه رجب بمیرد خدا از او راضى باشد و به برکت ماه رجب، آتش او را مس نکند .

 ۷- در کل این ماه هزار مرتبه ذکر: أَسْتَغْفِرُ اللهَ ذَا الْجَلالِ وَ الْإِکْرَامِ مِنْ جَمِیعِ الذُّنُوبِ وَ الْآثَامِ ” گفته شود؛ تا خداوند رحمان او را بیامرزد .

 ۸- سید بن طاووس در اقبال از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) فضیلت بسیاری براى خواندن سوره قل هو الله أحد نقل کرده است که ده هزار مرتبه یا هزار مرتبه یا صد مرتبه در این ماه تلاوت شود. و نیز روایت کرده که هر کس در روز جمعه ماه رجب صد مرتبه سوره قل هو الله أحد را بخواند براى او در قیامت نورى شود که او را به بهشت بکشاند.

 ۹- سید بن طاووس از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) روایت کرده که: هر کس در روز جمعه ماه رجب، مابین نماز ظهر و عصر، چهار رکعت نماز بگزارد و در هر رکعت حمد یک مرتبه و آیة الکرسى هفت مرتبه و قل هو الله أحد پنج مرتبه بخواند، و سپس ده مرتبه بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذِى لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَةَ» حق تعالى براى او از روزى که این نماز را گزارده تا روزى که بمیرد هر روز هزار حسنه به او عطا فرماید، و او را به هر آیه‌ای که خوانده شهرى در بهشت از یاقوت سرخ و به هر حرفى قصرى در بهشت از دُرّ سفید دهد و تزویج فرماید او را حورالعین و از او راضى شود .

 ۱۰- سه روز از این ماه را که پنجشنبه و جمعه و شنبه باشد روزه گرفته شود. زیرا که روایت شده هر کس در یکى از ماه‌هاى حرام، این سه روز را روزه بدارد حق تعالى براى او ثواب نهصد سال عبادت بنویسد.

 ۱۱- از حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) روایت شده است که: هر کس در یک شب از شب‌هاى ماه رجب ده رکعت نماز به این نحو که در هر رکعت حمد و قل یا ایها الکافرون یک مرتبه و توحید سه مرتبه بخواند، خداوند گناهان او را می‌آمرزد.